Inmiddels blog ik al geruime tijd niet meer op punt.nl. Door mijn werk bij de organisatie Athletes in Action heb ik een eigen website: http://els.bogema.nl
Daar schrijf ik over mijn werk en over mijn leven. Wees welkom om een kijkje te nemen!
Hieronder een terugblik op Focusweekend 2011 en hoe God nog steeds vandaag de dag werkt!
Focusweekend 2011
Een weekend waar dit jaar ong. 1000 jongeren van alle
Navigatorsteden naar toe kwamen. Vanuit Ede waren we met een groep van bijna 70
man, echt super! Het ging over het Vaderhart van God en die heb ik eens op een
andere manier weer mogen ervaren, zó bijzonder!
Ik heb zelf al veel processen doorgemaakt met dit thema de
afgelopen jaren en ik merkte dat het me niet heel veel deed. Ik heb tegen God
aan het begin van het weekend gezegd: Heer, als U mij wilt en kunt gebruiken
dan sta ik ervoor open. Ik wil U handen en voeten zijn ook dit weekend.
Nou ja, vrijdagavond werd er een oproep gedaan voor mensen dat ze naar voren konden komen.
Er was één meisje van onze vereniging en zij zit bij mij ook in het
kringhuis. Vanaf het begin heb ik wel een klik met haar en geven we elkaar
altijd knuffels als we elkaar zien. Ik hoorde achter mij een snik en toen moest
ik heel sterk aan haar denken en wist dat ze achter me ergens moest zitten
(aangezien ze niet voor mij zat ;)) en ik had het idee dat ik tegen haar moest
zeggen dat God van haar houdt en trots op haar is, alleen… ik begon te
twijfelen of het wel echt van God was, dus ik nog eens aan God vragen (ik vind
dat namelijk vaak van die dingen die zo ‘standaard’ zijn en dus ook makkelijk
je eigen gedachten kunnen zijn). Het verlangen en een stem in mijn hoofd werd
steeds duidelijker dat ik naar haar toe moest gaan. Ik dacht uiteindelijk:
Ach, wat maakt het uit als het niet zo is, dan is het nog goed. Dus ik naar haar gelopen, die twee rijen achter mij zat zonder traantje. Ik kom bij haar
en het eerste wat ze zegt is: ‘Dit is raar!!’ Ik schrok me kapot joh! Ik gaf
aan dat ze dat nog even mocht uitleggen maar eerst begon ze te huilen dus ze
gaf aan: dat komt straks wel. Dus ik naast haar gaan zitten (Waar gewoon een
stoel vrij was!) en haar omarmd. Ik was
echt een beetje geschrokken door haar reactie. Uiteindelijk kon ze weer
praten en gaf aan dat ze aan het begin van de avond gebeden had dat haar
emoties er eens uit konden komen en tijdens de oproep had ze bekend gemaakt aan
God dat ze graag een knuffel wilde, dus tja, toen stond ik er opeens. Het was
gewoon goed om naast haar te zitten en er voor haar te kunnen zijn. Hét is zo
enorm bijzonder en ik ben er nog steeds van onder de indruk hoe God weer heeft
laten zien dat Hij mensen op het oog heeft en naar Zijn kinderen omziet!
Zaterdagochtend stond ik op met hoofdpijn en uiteindelijk
werd ik tijdens het eten ook misselijk. Ik heb me de hele dag ellendig gevoeld
en kon ’s ochtends ook niet de preek volgen dus heb maar rustig aan gedaan. Ik
heb nog zitten dubben om naar huis te gaan maar dacht: Nee, ik blijf gewoon, ik
ga me echt niet hierdoor laten verjagen want dan krijgt de duivel zn zin. Aan
het eind van de middag heb ik nog even op een bank gelegen en een uiltje
geknapt, dat was heerlijk. ’s Avonds voelde ik me echt weer opgeladen en kon ik
de dienst weer bijwonen. Het meisje van vrijdagavond zat naast mij.. (jaja het verhaal is nog niet af
;)) Na de preek werd er weer een oproep gedaan voor ministry en het Vaderhart
van God en alle pijn die er zat etc. Ik weet niet meer precies hoe en wat. Ik
dacht: Tja, moet ik nu een arm om haar heen slaan? Ik heb haar eerst maar even
laten zitten. Uiteindelijk zag ik dat ze ergens wel graag wilde huilen maar
zichzelf tegenhield. Ik sloeg een arm om haar heen en wederom kwamen de tranen.
Ik voelde zo’n bewogenheid en merkte dat ik zelf ook echt mee moest gaan
huilen, ik heb me tranen maar laten gaan en mijn hart werd echt verscheurd, zo
voelde het. Ik heb nog nooit zo’n pijn gevoeld tijdens het huilen als toen.. Ik
gaf aan naar haar, wat gebeurt er hier? Ik weet niet wat God doet, maar ik
voel zo’n enorme pijn alsof je hart er gewoon uitgerukt wordt.. Ze zei toen:
‘Zo voel ik het inderdaad ook’… Weer ff een shocking moment.. Dát is Gods
Vaderhart, op een totaal andere manier als dat ik even verwacht had of maar
ooit had kunnen denken.. Ik wist wel vaag dat je soms mee kan huilen omdat God
zoveel bewogenheid geeft maar het zelf ervaren had ik geloof ik nog niet gehad.
Ik denk dat het voor dit meisje gewoon teveel pijn was die naar
boven kwam en die ze écht niet eruit kon huilen. Uiteindelijk heeft God me
echt op een totaal andere manier het weekend gezegend en ik ben Hem onwijs
dankbaar voor hoe Hij gewerkt heeft en hoe ik daarin een instrument mocht zijn.
Inmiddels is het 2 maanden geleden dat ik een blog heb getypt. Zoals jullie misschien gemerkt hebben ben ik niet zo actief meer op mijn funkygirlofgod.
Momenteel zit ik in een drukke periode van het net terug zijn van een reis met Athletes in Action vanuit Zuid-Afrika. Ik bevind me momenteel in een fase van mijn leven dat ik op zoek mag en ben naar een baan en aan het ondervinden wat Gods weg/plan nu met mij is.
Dit wil niet zeggen, dat ondanks dat ik niet zo actief meer ben op mijn blog, dat God niet aan het werk is.
Juist de periode in Zuid-Afrika heb ik zoveel weer temeer van God mogen leren door situaties heen en heb ik in Zijn dienst mogen staan.
Nu terug zijnde in Nederland is het wennen, want hoe nu verder en hoe hou ik dat vast wat ik in Zuid-Afrika zo sterk had?!
Eén ding is zeker, God is bezig om mijn focus op Hem te blijven houden, voor Hem open te blijven staan, ook al is het soms wel een beetje strijden om door te kunnen prikken.
Toch vertrouw ik op God dat Hij mij leidt..
Ik ben aan het bidden wat ook Gods plan is met deze weblog en of ik nog verder moet gaan hiermee.
Eén ding is zeker, God leidt en Hij zal altijd blijven leiden. Als Hij een werk begonnen is, zal Hij het ook afmaken, ongeacht hoe het lopen gaat.
Een route die meer pijn kan doen dan je in eerste instantie
beseft.. Het komt binnen en infecteert je, zolang je je er niet bewust van
bent. Het verspreidt zich via gedachten door je hele lichaam en uiteindelijk
heeft het de macht over je.
De eerste afwijzing kan je nog verdragen, het zal wel, het is
begrijpelijk.. Na 10x afgewezen te zijn is het moment dat de leugen de
sluiproute weet te nemen. Ondanks dat blijf je positief en zeg je maar telkens
dat je het snapt. In je gedachten worden
de afwijzingen smoezen, en zet het zich om naar leugens die vertellen dat ze
niet met jouw meewillen. De leugen van de onzekerheid heeft de ruimte gekregen
om zich te nestelen in jouw leven!
Je denkt er ’s avonds
nog wel eens over na, praat met God en zegt tegen God dat je ervan baalt dat
het niet wil lukken. Je valt in slaap en het gewone dagelijks leven gaat weer
door. Tijd om er echt bij stil staan heb je niet.
De negatieve gedachten schieten regelmatig door je hoofd, en
eigenlijk ga je er zelf in geloven.
Zelfs op het moment dat je daar bent, en er gezegd wordt dat
je er prachtig uitziet..
Het is al lang van te voren verpest, al op het moment dat de
afwijzingen ruimte gaven om de leugen de sluiproute te laten nemen. Eigenlijk
is het al te laat, je bent geïnfecteerd met de leugen die onzekerheid met zich
mee brengt.
Elke opmerking neem je aan, maar landt niet in je hart. Je
voelt je niet zoals mensen zeggen en elke opmerking schijnt te verdwijnen omdat
de leugen de wegen geblokkeerd heeft.
Je kan het goed begrijpen als de persoon met wie je daar bent
denkt: “Dat ik met haar zit opgescheept”..
Een zin die totaal niet uitgesproken wordt, maar die wel een
leugen vormt in jouw gedachten.
Je probeert te genieten, maar langzaam maar zeker na deze
avond, worden je dagen anders.. Somberder, je voelt je leeg, alleen, en je zit
niet lekker in je vel. ‘Ik ben niet mooi, ik begrijp maar al te goed dat..’ De
leugen gaat maar door, het breekt je af, en steeds meer af..
Je voelt je niet gezien, het is onzin, dat weet je ook, maar
je voelt je gewoonweg niet geaccepteerd..
Totdat daar het moment is dat iemand vraagt hoe het werkelijk
met je gaat, vraagt wat er de afgelopen weken is gebeurt dat je bent en denkt
zoals je nu bent..
Langzaam maar zeker komt het besef terug, barsten de tranen
uit en bedenk je je dat je bent gaan geloven in een leugen, en je het niet
eerder hebt aangepakt. Het doet pijn, véél pijn. De leugen heeft je
geïnfecteerd en het wordt tijd dat er genezing gaat komen. Je hebt de signalen
en gedachten wel gehoord, maar je deed er niks mee. Je hebt het niet opgepakt,
wat baal je! Je dacht dat als je het bij God bracht en het daar liet, dat het
wel voldoende was, maar dat neemt de emotie nog niet weg. En dan niet te
vergeten die negatieve ervaring van vroeger die je gemaakt heeft dat je het dit
keer een succeservaring wilde laten worden.
Langzaam maar zeker, door erover te praten kom je tot de
conclusie, dat ongeacht hoe je eruit ziet, God van je houdt, en Hij je gemaakt
heeft naar Zijn evenbeeld, dus dat je gewoon goed bent!
Het is tijd voor genezing, de leugen moet je lichaam uit, een
bittere pil waar je even doorheen moet. Blijf God zoeken, Hij brengt die
genezing, want Hij zegt tegen jou: ‘Jij bent Mijn geliefde Kind’!
Besef dat je de signalen die je gedachten aangeven, serieus
van aard zijn. Loop jezelf niet telkens zó voorbij. De leugen krijgt de ruimte
om binnen te sluipen en om jouw kapot en onderuit te halen. Neem voor jezelf
meer de ruimte en de tijd, om in te gaan op de gevoelens die je hebt, op dat
wat iets met je doet. Niet alleen maar jammer, maar ook wat voor negativiteit
het met je mee brengt. Je bent het niet waard om afgebroken te worden, je bent
het juist waard om opgebouwd te worden!
Lees de volgende verzen door en laat God de woorden landen in
je hart zodat Hij je kan zegenen. Ze zijn ook voor jouw!
Psalm 139: 13 en 14
13 U was het die mijn nieren vormde,
die mij weefde in de buik van mijn moeder.
14 Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,
wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt.
Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel.
Hieronder de getuigenis van een meisje die ik ken, bijzonder om te mogen zien dat God mij gebruikt heeft. God geneest nog steeds. Deze situatie vond plaats in november 2009. Ik heb van God niet de gave van genezing ontvangen, maar als ik me openstel dan kan Hij werken. Hem alle Eer!
Na wat wikken en wegen hadden Els en ik besloten om op 1 november naar
Baan 7 te gaan. Hoe Els vertelde over Baan 7 maakte mij erg nieuwsgierig
naar hoe het in zo'n dienst aan toe zou gaan. Vroeger gingen mijn broer
en zus ook wel maar ik was er zelf nog nooit naar toe geweest. Toen we
aan kwamen was de muziek al te horen. Het voelde goed om er binnen te
komen, lekker relax. Ongeveer halverwege de dienst kon ik vanwege
heftige pijn in mn knieen niet meer blijven staan, ik had ook erge
hoofdpijn. (Door overbelasting kon ik niet erg lang op mn benen blijven
staan) Na de preek (Die super goed was!) werd ik beetje gek van alle
emoties over dingen die in de afgelopen weken waren gebeurd. Ik voelde
me behoorlijk verward. Er was een grote strijd gaande tussen m'n verstand
en de hemelse gewesten. Wat ook vaker was gebeurd in de afgelopen weken.
Juist als ik een positieve emotie ervaarde was er vlak na dat moment al
iets wat het totaal deed omslaan. Ik kon niet meer genieten van
aanbiddingsnummers, geen emotie wat het bij mij opriep. Normaal vind ik
de aanbiddingsnummers super. Hoe dichter ik in Zijn aanwezigheid kwam,
hoe groter de strijd werd. Op dat moment werd ik erg onrustig. Els vroeg
aan mij of ze voor mij mocht bidden. Ik vond het best, op dat moment
deerde het mij niet zo. Ze begon voor mij te bidden en er kwam zo'n rust
van binnen. Alle dingen die mij op dat moment bezig hielden daarvoor
bad zij, ondertussen bleven de tranen lopen. Het deed mij wat. Voor mijn
vader, de verdere problemen thuis, school, een nieuwe vriend en nog al
een aantal zaken. Hoe kon zij dat allemaal weten? Lang niet alles wist
ze. Dat kon niet anders dan dat God door Els heen. Toen vroeg ze
genezing voor alle lichamelijke klachten die er waren. Langzaam voelde
ik de pijn weg gaan en werden mijn knieeen erg warm. Ook de hoofdpijn
verdween. God was daar! Nadat zij klaar was met bidden moest ik alles op
een rijtje krijgen. De situatie thuis veranderde er niet op maar ik
ervaarde veel meer rust. Na de dienst liepen we samen naar buiten,
eenmaal rustig buiten vertelde ik wat er was gebeurd. God had haar
gebruikt voor Zijn werk. Ik heb echt de zegen mogen ervaren als andere
mensen voor je kunnen bidden.
vanuit het diepst van mijn hart, juist even zonder stem
Religie/Algemeen | Geloof
|
06 Juni 2010 | 22:57:49
Vrijdagavond, Kampus in Zeewolde. Het begint met een tijd van aanbidding. Helaas ben ik in de nacht van donderdag op vrijdag lichtelijk mijn stem kwijt geraakt en naarmate de vrijdag vorderde is deze steeds meer verdwenen. Ik moet nog een praatje houden, dus meezingen is er niet echt bij. Ik wil wel heel graag, de nummers die gezongen worden ken ik namelijk!
En toch weet ik dat het beter is om mijn mond dicht te houden, niet omdat ik niet wil zingen, maar omdat het gewoonweg niet kan omdat mijn stem anders helemaal niks meer doet.
Terwijl ik sta, en dan weer zit, bedenk ik me hoe ik dan toch God kan aanbidden. Fluisterend zingen vraagt een hoop energie, dus dat wordt 'm niet. Ik ga zitten en luister. De woorden laat ik op mij inwerken en sinds lange tijd voel ik elk woord snijden in het diepst van mijn hart.
De woorden die gezongen worden zijn niet zomaar woorden, het zijn woorden van Lof, om wie God is, Dat Hij mij beschermt, dat voor Hem niets onmogelijk is, en dat Hij mij altijd vasthoudt!
En daar zit ik dan, ik krijg tranen in mijn ogen want de woorden raken mijn hart. De woorden van snelle en gave nummers die ik al heel lang ken, en uit mijn hoofd kan meezingen raken het diepste van mijn zijn, mijn hart. Voor het eerst sinds lange tijd voel ik en ervaar ik Gods liefde erin, en ook dat ik de woorden vanuit mijn hart kan menen. Uit het diepst van mijn hart!
Verbazingwekkend werkt dát gedeelte van mijn stem niet, maar bidden kan ik wel. Ik dank God voor de aanraking, ondanks dat ik niet zingen kan, kan ik wel bidden en in gesprek met Hem blijven! Het doet me goed! :)
Soms kan het zijn, dat je eens niet de tekst mee moet zingen, omdat je het lied zo goed kent. Laat je soms eens beperken en luister naar de teksten. Laat het je hart raken, en dat je vanuit het diepst van je hart ook het weer door kan geven en uiteindelijk kan zingen vanuit het diepst van je hart.
God leerde me hier iets door, dat ik vaak veel praat, veel zing, maar de tekst niet echt tot me doordringt om het vanuit het diepst van mijn hart te zingen ondanks dat ik het wel echt oprecht meen. Hij leerde mij om met mijn tijdelijke 'beperking' stil te worden en me te focussen op Hem, dicht naar Hem toe te gaan en ook na te denken of de woorden die gezongen werden, ook voor mij gelden, om God daarmee eer te bewijzen.
Als je leeft, vanuit hetgeen wat het diepst in je hart zit, en waaruit je mag leven (God) dan heb je een geweldig leven! Niet zozeer dat alles voorspoedig gaat, maar dat ondanks alle omstandigheden de wortel God is, bij wie je altijd terug mag komen, Hij je accepteert zoals je bent, en je gemaakt bent naar Zijn evenbeeld!
God is meer dan alleen een Papa..
Religie/Algemeen | Geloof
|
26 Februari 2010 | 20:10:36
God is niet uit te drukken in wie Hij is en bovenal niet
in Hoe groot en machtig Hij is!
God heeft jou en mij gemaakt naar zijn evenbeeld,
betekent dat we dan alleen maar liefdevol zijn zoals God is?
Nee! God is zoveel meer dan dat. Hij is een rechtvaardig
God, en zijn rechtvaardigheid mag je ook terug zien in je wandel met God. We
willen rechtvaardig zijn en dat ons recht wordt aangedaan.
Op 14 februari las ik Psalm 68, een zeer gave en mooie
psalm.
Twee verzen vielen me op:
4 Maar de rechtvaardigen verblijden zich, zij juichen als God verschijnt,
uitgelaten van vreugde.
5 Zing voor God, bezing zijn naam, maak ruim baan voor hem die door de vlakten rijdt,
HEER is zijn naam, jubel als hij verschijnt:
In de kerkdienst werd op dat moment gesproken over het
Lam. Ik maakte de parallel dat God in de bijbel ook wel de Leeuw (rechtvaardig)
maar ook het Lam is (liefde).
Romeinen 3:21- 26 NBV
Gods gerechtigheid, waarvan de Wet en de Profeten al
getuigen, wordt nu ook buiten de wet zichtbaar: God schenkt vrijspraak aan
allen die in Jezus Christus geloven. En er is geen onderscheid. Iedereen heeft
gezondigd en ontbeert de nabijheid van God; en iedereen wordt uit genade, die
niets kost, door God als een rechtvaardige aangenomen omdat hij ons door
Christus Jezus heeft verlost. Hij is door God aangewezen om door zijn dood het
middel tot verzoening te zijn voor wie gelooft. Hiermee bewijst God dat hij
rechtvaardig is, want in zijn verdraagzaamheid gaat hij voorbij aan de zonden
die in het verleden zijn begaan. Hij wil ons nu, in deze tijd, zijn
gerechtigheid bewijzen: hij laat ons zien dat hij rechtvaardig is door iedereen
vrij te spreken die in Jezus gelooft.
Hier wordt gesproken over Gods gerechtigheid en dat wij,
die bekeerd zijn de rechtvaardigen zijn waar in de bijbel over gesproken wordt.
Ik en jij mogen onszelf daartoe rekenen!
En God is nog zoveel meer dan dat weet je dat?!
Half januari was er vanuit Navigators Nederland een
Focusweekend voor de jongeren van de Navigators Studentenverenigingen.
God sprak tijdens deze conferentie tot mij, en liet mij
zien dat Hij veel meer is dan een Papa.
Ik weet niet hoe jouw relatie is met je vader, maar als
er iets is dan ga ik naar mijn vader toe. Als ik hem nodig heb dan bel ik ‘m
op.
God verlangt van mij om een ladder op te klimmen en nog
dichter naar Hem toe te gaan. Hij wil intimiteit met mij. Hij vraagt van mij
meer dan alleen vaderschap, Hij vraagt aan mij of Hij mijn maatje/ partner mag
zijn en deel mag zijn van mijn leven..
Tja, dat is leuk! :) Anderzijds heb ik afgelopen weken
ook gemerkt dat ik het soms behoorlijk lastig vind. En ook hier komt een stuk
van gerechtigheid weer terug denk ik. Juist als ik dicht bij God leef ben ik
vol van Zijn liefde die ik mag uitdelen maar zie ik ook het onrecht is, en de
pijn en het verdriet in de wereld waar mensen aan kapot gaan..
Het is een keuze die ik elke dag moet maken, kies ik
ervoor om de dag met God door te lopen, mijn Maatje naast me te hebben of kies
ik soms wat meer voor mezelf of ‘vergeet’ ik mijn Maatje?
Het is een lastige keuze, maar één waarvan ik afgelopen
weken wel heb gezien dat op het moment dat ik mijn Maatje meenam God zoveel
deed en ik het ook zag dat Hij werkte. Op de dagen dat ik mijn Maatje niet
zoveel betrok in mijn leventje merkte ik dit ook gelijk..
Laat je vullen met Zijn blijdschap, vreugde en zing een
loflied voor Hem elke dag!
Ik: ‘Hej, weet je wie ik gister zag?’ Jij: ‘Nou vertel eens?!’ Ik: ‘Je raadt het nooit!’ Jij: ‘vertel het me nou maar gewoon!’ Ik: ‘Oké, oké! Na een woestijnperiode zag ik Hem weer! Ik was zo blij om Hem te zien! Hij was er weer, die aanraking liet mij weer beseffen dat Hij er nog wel degelijk was!’ Jij: ‘Heb je het over Jezus? Hoe kan je die nou zien?’ Ik: ‘Gewoon, door een aanraking in de dienst, en door de christenen om mij heen. Dáárdoor kan ik Jezus zien’.
Terugkijkend op de afgelopen tijd heb ik het idee gehad dat ik een woestijnperiode had. Mijn leven gaat uitstekend, op hier en daar een minder moment na, maar ik geniet van alles wat God mij geeft. Ik geniet ervan maar ben ik er ook dankbaar voor? Ja, maar ik uit dat niet altijd naar God. En ook mijn gebeden leken soms tegen de sneeuwwolken te ketsen en weer terug naar beneden te vallen.
En weet je, dan is het soms zó makkelijk om te zegen dat je door moet blijven gaan met bidden, met God zoeken maar dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zocht God zeker wel, maar zoals hierboven al beschreven had ik het idee dat het niet doorkwam.
Ik denk dat daarin ook een stuk invloed van muziekkeuze zit. Op één of andere manier kan ik tijdelijk wel naar niet christelijke muziek luisteren maar uit eindelijk verwijderd het mij meer van God dan dat het me dichterbij Hem brengt, hoe heerlijk en lekker de nummers ook soms zijn.
Soms kan je zo opgeslurpt worden door het ritme van alledag, dat het zoeken naar ruimte en tijd voor God soms erg lastig is, want je wil immers toch ook ontspannen?
Nu ik aan het schrijven ben moet ik denken aan een Bijbelgedeelte wat een vriend van mij een hele tijd geleden benoemde:
De HERE is mijn herder, mij ontbreekt niets;
Hij doet mij nederliggen in grazige weiden;
Hij voert mij aan rustige wateren;
Psalm 23: 1-2 NBG-51
Terwijl ik aan het googlen ben, vind ik een studie over Psalm 23. Een mooi stuk wat er staat is:
Hij doet Mij nederliggen in grazige weiden; Hij voert Mij zachtjes aan zeer stille wateren.
De Herder Die onze Leidsman is, doet ons nederliggen in grazige weiden. Hieruit blijkt Zijn grote zorgzaamheid en geduld voor ons.
De weg naar die “grazige weiden” gaat wel door diepe dalen en over hoge heuvelen, maar via die weg (waarin Hij overigens Zelf voorop gaat) brengt Hij ons naar Zijn voedsel. Hij leidt ons namelijk in “grazige weiden”. Hij leidt ons naar die Grote Voedsel Voorraad. Dit Voedsel, namelijk Zijn Woord.
De schapen, grazen vanaf dat het Licht wordt tot ongeveer 12 uur in de middag tot in het volle Licht.
Daarna gaan ze 3 uur liggen om uit te rusten en herkauwen.
In rust, vrede en in het volle Licht overdenken zij het Woord van de Goede Herder, opdat zij tot de Geestelijke wasdom van het Nieuwe Verbond zouden komen.
Een wijze les, ook voor komende periode als ik druk ben met afstuderen. Bij God mogen komen uitrusten in grazige weiden moet een verrijking en zo’n ontspanning geven i.p.v. dat het een ‘last’ is.
Laten we wat vaker naar die grazige weiden gaan om het voedsel tot ons te nemen; de Herder te zien en uit te rusten, om vervolgens er weer tegenaan te kunnen :)
